The aim of this study was to investigate the effect of using portulaca oleracea as a source of plant antioxidants for feeding fattening male lambs, on carcass traits, meat quality, and oxidative stability. Twenty-one male lambs with an average weight of 24±1.5 kg and 150±15 days old were fed with one of the experimental rations included a diet without portulaca oleracea as control, a diet containing 7.5%, and a diet containing 15% portulaca oleracea, for 84 days. The muscle (Longissimus dorsi) samplewas used to determine pH, chemical composition, colorimetric properties, and oxidative stability of meat. Meat lipid oxidation was determined after 1, 7, and 30 days of refrigerated storage using thiobarbituric acid (TBARS). The use of portulaca oleracea in diets improved meat color characteristics such as L, chroma, and Hue. The highest ash concentration and the lowest meat moisture were observed in the treatment of 15% portulaca oleracea (P<0.05). Meat pH was the lowest in the first hour after slaughter but did not differ at 24 h. Compared to the control, in both treatment groups feeding the lambs with portulaca significantly reduced the concentration of Malondialdehyde in the meat of the lambs and increased the meat oxidative stability (P<0.05). The results of this experiment showed that feeding portulaca oleracea by improving properties such as color and increasing the meat oxidative stability improves meat quality, which may have lead to an increase in its nutritional value in terms of human health.

کیفیت ماهی تحت تاثیر روش های حمل و نقل، شرایط نگهداری و زمان انبارمانی می باشد و این عوامل موجب تغییرات شیمیایی در ماهی شده، در نتیجه با تسریع در تخریب و فساد بافت ماهی مصرف آن را برای بدن انسان خطرناک می کند. بیشتر روش های مورد استفاده برای بررسی تازگی ماهی هزینه بر و مخرب هستند. لذا هدف از این پژوهش توسعه روشی غیر مخرب بر مبنای رابطه بین رنگ و بافت چشم و آبشش به کمک سامانه بینایی ماشین در نظر گرفته شد. بر این اساس بعد از استخراج ناحیه مورد نظر از تصاویر (چشم و آبشش) ویژگی رنگی و بافتی از تصاویر استخراج و به کمک الگوریتم انتخاب ویژگی فیشر مناسب ترین آن ها انتخاب و عمل گروه بندی با کمک دو روش طبقه بندی QDA و LDA انجام پذیرفت. برای طبقه بند QDA ویژگی های V_HSV (استخراج شده از آبشش)، انرژی و تباین (استخراج شده از چشم ماهی) و برای طبقه بند LDA ویژگی انرژی (استخراجی از چشم)، تباین (استخراجی از چشم)، V_HSV (استخراجی از آبشش)، یکنواختی (استخراجی از چشم) و H_HSV (استخراجی از آبشش)، به ترتیب به دقت 93% و 96% رسید.

سابقه و هدف: اشعه گاما به عنوان یک ابزار مناسب برای کاهش یا حذف آلودگی میکروبی در فراورده های گوشتی خام و پخته معرفی شده است. با این حال تغییرات فیزیکوشیمیایی ناشی از اشعه دهی برای پذیرش این تکنولوژی نزد صنایع و مصرف کنندگان بسیار با اهمیت است. هدف این تحقیق بررسی تأثیر اشعه گاما با دوزهای مختلف بر روی باقیمانده نیتریت، اکسیداسیون چربی، میزان نیتروژن فرّار تام و رنگ در دو گروه فرآورده گوشتی حرارت دیده (سوسیس) در طول نگهداری به مدت 28 روز در دمای 4 درجه سانتی گراد بود. مواد و روشها: دو گروه از فرآورده های گوشتی امولسیونی با درصدهای متفاوت گوشت قرمز (40 و 65 درصد) با دوزهای 2، 4، 6 و 8 کیلوگری اشعه دهی شدند. آزمون های باقیمانده نیتریت و TVN در روزهای صفر، 7، 14، 21 و 28 و آزمون اندازه گیری رنگ بر اساس سیستم Hunter Lab در روزهای صفر و 28 مورد بررسی قرار گرفتند. یافتهها: اشعه دهی با دوز 8 کیلوگری باعث کاهش معنی دار باقیمانده نیتریت در هر دو گروه فرآورده شد. عدد TVN در نمونه های اشعه دیده به طور معنی داری کمتر از نمونه های اشعه ندیده (شاهد) بود. اشعه دهی با دوزهای بالا (دوزهای 6 و 8کیلوگری) در هر دو فرآورده باعث کاهش معنی دار ایندکس قرمزی (a-value) و همچنین افزایش معنی دار عدد TBA شد (05/0P<). نتیجه گیری: با توجه به نتایج بدست آمده، دوزهای 2 و 4 کیلوگری به عنوان دوزهای مناسب برای اشعه دهی به این نوع فرآورده ها پیشنهاد شد.

با افزایش اطلاعات در زمینه کینتیک تغییرات رنگ، امکان بهبود پارامترهای رنگی به وجود آمده است. آنالیز داده های کینتیکی رنگ این اجازه را می دهد تا تغییرات نامطلوب به حداقل رسیده و ابقا رنگ در محصول بهینه شود. عملیات تصویرگیری و پردازش تصویر جهت استخراج پارامترهای رنگی در فضای رنگی L*a*b انجام شد. برای پردازش تصاویر از نرم افزار ایمیج جی استفاده شد و تبدیل فضای رنگی با استفاده از روش دو مرحله ای انجام گرفت. حساسیت به دمای ثابت های سرعت با استفاده از رابطه آرنیوس بررسی گردید. نتایج نشان داد که افزایش Δ E با زمان در ابتدای سرخ کردن سریع و در ادامه کندتر شده است. مقدار انرژی فعال سازی تغییرات رنگ کل 80/44 کیلوژول بر مول به دست آمد. آنالیز آماری نیز نشان داد که زمان و دمای سرخ کردن و نیز اثر متقابل آنها، تأثیر معنی داری بر تغییرات کل رنگ سطح گوشت دارد. رنگ سنجی با استفاده از پردازش تصویر به عنوان روشی غیر مخرب و ساده در ارزیابی رنگ سطح گوشت شترمرغ به صورت موفقیت آمیزی اجرا گردید و نتایج سیستم ماشین بینایی با مشاهدات بصری همبستگی داشت. کینتیک تشکیل یا زوال رنگ طی سرخ کردن عمیق، به خوبی با استفاده از یک معادله کینتیکی درجه اول مدل سازی شد.

اهمیت گوشت مرغ بعنوان یک ماده غذایی سالم و مغذی برای مردم سراسر جهان قابل ملاحظه است. لذا بررسی کیفیت آن برای مصرف از ارزش بسزایی برخوردار است. هدف اصلی مطالعه حاضر تشخیص تازگی گوشت مرغ از طریق تخمین زمان سپری شده از ذبح به کمک روش های پردازش تصویر و سطح پاسخ می باشد. برای رسیدن به این هدف، قسمت ران مرغ بعنوان نمونه مورد بررسی انتخاب و در دمای ˚ c4 یخچال نگهداری شد و در زمان های تعیین شده تصاویر مورد نظر تهیه گردید. پس از اینکه ویژگی های آماری بافت تصاویر از کانال های مختلف رنگی استخراج شد، با بکارگیری روش آنالیز حساسیت، ویژگی های موثر در زمان سپری شده از ذبح انتخاب گردید. در پایان روش سطح پاسخ برای طراحی و بهینه سازی مدل های رگرسیونی به منظور تخمین مدت زمان سپری شده پس از ذبح بکار رفت. شاخص های آماری بکار رفته برای اعتبار سنجی مدل های رگرسیونی بهینه شده شامل فاکتور هایR-Squared، Adj R-Squared، Pred R-Squared، RMSE و Press RMSE است. مقادیر این شاخص ها برای قسمت باپوست مرغ (بهینه شده) به ترتیب 901/0، 899/0، 898/0، 31/27 و 44/27 و برای قسمت بدون بدون پوست مرغ (بهینه شده) به ترتیب 866/0، 865/0، 864/0، 66/29 و7/29 بدست آمد. نتایج قابل قبول بدست آمده نشان می دهد که روش های پردازش تصویر و سطح پاسخ به خوبی قابلیت تشخیص زمان سپری شده از ذبح را دارند.

با هدف بررسی اثر چغندر لبویی (به عنوان منبع رنگدانه گیاهی) بر تغییر رنگ گوشت و پوست ماهی قزل آلای رنگین کمان آزمایشی با 4 تیمار و 3 تکرار در قالب طرح کاملا تصادفی انجام شد. بدین منظور 240 قطعه ماهی (20 قطعه در هر واحد آزمایشی) به مدت 45 روز در شرایط استاندارد پرورش داده شدند. گروه های آزمایشی شامل تیمار شاهد (بدون چغندر لبویی) و تیمارهای تغذیه ای با 5، 10 و 15 درصد چغندر لبویی بودند. برای سنجش میزان تغییرات رنگ گوشت و پوست در روز 45 آزمایش 2 قطعه ماهی از هر یک از تکرارها به صورت تصادفی انتخاب و کشتار شدند. پس از برش قسمتی از گوشت به همراه پوست در ناحیه جانبی بدن و 24 ساعت سرماگذاری، شاخص های رنگ سنجی براساس سه معیار L * (روشنایی)، A * (قرمزی) و b * (زردی) به وسیله دستگاه رنگ سنجMINOLTA CR-400 مورد ارزیابی قرار گرفتند. نتایج نشان داد اختلاف معنی داری بین گروه های آزمایشی از نظر تاثیر بر رنگ گوشت و پوست وجود نداشت (P>0.05). هرچند که از نظر عددی بالاترین میزان شاخص قرمزی گوشت و پوست مربوط به گروه 10 درصد چغندر لبویی بود و بیش ترین مقدار شاخص زردی و روشنایی در گروه بدون چغندر لبویی مشاهده شد.ولی از طریق محاسبه DE (میزان انحراف رنگ) در پوست، نتایج نشان داد که جیره 10 درصد چغندر لبویی نسبت به گروه های دیگر اختلاف معنی داری داشته است (P<0.05). هم چنین در گوشت در سطح P-value (سطح احتمال) اختلاف معنی داری مشاهده شد (P<0.05).